اهل كاشانم.
پيشه ام نقاشي است:
گاه گاهي قفسي مي سازم با رنگ ، مي فروشم به شما
تا به آواز شقايق كه در آن زنداني است
دل تنهايي تان تازه شود.
چه خيالي ، چه خيالي ، ... مي دانم
پرده ام بي جان است.


 

نوشته شده توسط سمیرا سجادی در جمعه بیست و یکم دی 1386 ساعت 11:16 موضوع | لینک ثابت